Gelijk of vrede

Als je ergens echt iets mee moet in het leven, dan blijven de lessen je achtervolgen tot je ze geleerd hebt. Dit fenomeen neem je het gemakkelijkst waar bij anderen. Het is die vriendin die met jouw steun na een uiterst pijnlijk proces eindelijk van die foute man af was. En nu, twee maanden later, stelt ze haar nieuwe vlam aan je voor en waratje! Precies zo’n type weer. Wat doe je? Haal je vast wijn en zakdoeken in huis? Of wijs je haar de deur? Het is je broer die alweer op het punt staat zich vol enthousiasme in een dubieus financieel avontuur te storten terwijl hij de schulden die het vorige met zich meebracht nog niet helemaal te boven is. Ben je blij voor hem? Of ga je de zuurpruim uithangen? Deze mensen weerspiegelen waarschijnlijk blinde vlekken bij onszelf. Onze reactie, toeschietelijk of afwijzend, maakt bijzonder weinig uit. De les blijft terugkeren totdat de betrokkene hem geleerd heeft.

Terwijl ik dit schrijf staat de wereld in brand. We struikelen over onze woorden in een poging om de collectieve verontwaardiging te verbaliseren. Drie nietsontziende types richtten een bloedbad aan ten kantore van ‘les enfants terrible’ van een krantje met opruiende cartoons in Parijs. We zijn het er allemaal over eens : zij zijn fout en wij zijn goed. Alleen denken de daders en hun sympathisanten daar natuurlijk anders over. Begrijp me goed, ik voel bij mij van binnen een diepe afkeer van het met geweld kracht bij zetten van je gelijk, of ik dat gelijk nou kan begrijpen of niet. Maar er zijn bij mij ook wat andere vragen gerezen : Zijn er ook andere platforms voor de pijn van deze mensen? Kunnen ze ergens op een democratische of waardige manier terecht met hun grieven? Hoe is het om elke dag, jarenlang, bedekt of openlijk beledigd te worden?

Ook ik voel me onprettig bij mensen die met stelligheid hun waarden aan mij proberen op te dringen. Maar hoe zit het dan met mij? Doe ik niet hetzelfde? Mijn waarden zijn ook vanzelfsprekend voor mij. Ik ga niet de straat op om tegenstanders van zwarte piet oneigenlijk te bejegenen. Wel ben ik verontwaardigd wanneer iemand te laat komt op een afspraak. Waar ligt de grens?

Het hele voorval inspireert me vandaag om naar mijn eigen blinde vlekken op zoek te gaan. Welk drama herhaalt zich in mijn leven en wat is mijn aandeel daarin? Wat doe ikzelf om dat drama te creƫren? Ik heb behoefte aan meedoen, erbij horen. Tegelijkertijd geef ik niet om status, weet ik niets van mode en permitteer ik het mij om te doen waar ik zin in heb. Als mensen daar aanstoot aan nemen ben ik geneigd om te denken dat zij minder ruimdenkend zijn dan ik. Deze gedachte, of dit oordeel, is ongetwijfeld waarneembaar in mijn houding, gedrag, of woordkeus voor de ander, die daar vanzelfsprekend op reageert. Dan ga ik, gekwetst en wel, zitten wachten tot die ander spontaan verandert en anders geef ik hem de schuld van min misnoegen. Dat werkt dus altijd nooit. Ook de andere optie, de schuld aan mezelf geven en mijzelf daarvoor op mijn kop geven leidt tot verdere verwijdering. En niet, wat mijn behoefte was, tot verbinding met die ander.

Liefdevolle belangstelling voor mezelf en voor de ander brengt me verder. Nu snap ik alles veel beter, blijf ik in contact en leer ik eindelijk wat ik al die tijd over het hoofd zag. Liefdevolle belangstelling is het antwoord, maar veel gevraagd wanneer de pijn te groot is, zoals over Parijs. Toch is het belangrijk om de les te leren, anders blijft die zich herhalen.

 

Share and Enjoy:
  • StumbleUpon
  • Facebook
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • RSS

Leave a Reply