Mannetjes

Ondanks mijn inspanningen op het gebied van yoga en meditatie is het begrip “je thuis voelen” mij nog altijd onbekend. Zo’n thuisgevoel zit van binnen, dat weet ik natuurlijk wel. Maar aangezien ik het bij mij van binnen nog steeds niet vind zoek ik het in de buitenwereld. Op de een of andere manier verhuis ik al jaren zo rond de kerstdagen. Ik raad U dat af. Het komt goed natuurlijk, maar moeizaam. God en iedereen is met vakantie. Het wordt ieder moment donker, net als je een halve muur geschilderd hebt en o ja, er is nog geen lamp, morgen verder.

‘s Anderendaags blijkt het nieuwe huisje bij daglicht behept met gebreken. Uiteenlopende gebreken. Een bedrijf gaat daar in z’n algemeenheid over en verdeelt de klussen onder zijn onderaannemers, gespecialiseerde mannetjes. “Losse elektriciteitsdraadjes in de douche? Nee, dat doe ik niet, ik ben de loodgieter.” Het is mij ten ene male onduidelijk wat ik van welk mannetje kan verwachten. Ik geef ze daarom koffie en ik zit het uit. Er is er een bij die bij het herstellen van de anti-inbraakstrip mijn voordeur dusdanig ontwricht dat die niet meer open of dicht kan. Hij praat onophoudelijk tegen mij tijdens de uitvoering van zijn dubieuze vakmanschap : “Ja, eigenlijk doet een collega van me dit soort dingen altijd, maar die zit nou thuis. Hij had overuren he? Die moet je wel opmaken want je kunt ze niet meenemen. Dat is zonde toch? Nou voor mij is t ook nog maar één dagje..

Voor ik het weet is hij vertrokken, mij achterlatend met een in onbruik geraakte voordeur. De loodgieter is er nog, maar die kan de deur niet maken. Hij werpt wel een blik op het luchtverversingssysteem, het raam in de slaapkamer dat niet dicht kan en het kapotte glas. “Dat is voor de schilder!” verklaart hij.””En de toiletpot?” vraag ik. Zoiets lijkt me wel iets voor de loodgieter.”Die staat doorgestreept” zegt de loodgieter. Hij toont me zijn opdrachtbon en het is zo. De toiletpot in mijn nieuwe huis die volledig verkleurd is door een nare bruine aanslag moest worden schoongemaakt volgens de woningbouwvereniging, maar op deze opdrachtbon staat de klus doorgestreept. Het mannetje voelt zich derhalve niet meer verantwoordelijk en vertrekt, mij ontredderd achterlatend.

Terug naar de woningbouwvereniging maar weer, alwaar ze me doorverbinden met de spin in het web, de Opperaannemer. “Nee mevrouwtje, wat denkt u nu? We hebben alleen nog storingsdienst en ook daar houden we zo mee op. We gaan lekker naar huis, naar moeder de vrouw, kalkoen eten. Home is where the heart is.

Share and Enjoy:
  • StumbleUpon
  • Facebook
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • RSS

Leave a Reply