Onderweg

Een gebrek aan zelfvertrouwen kan ook veel moois brengen. Als kind al was ik vaak niet onder de indruk van mijn eigen plannen. ‘Gaan tekenen?”Nee. Ik ben te slordig en dan maak ik weer een prul waar ik ongelukkig van word.”Plaatjes draaien dan?”Ik ken alle plaatjes al uit mijn hoofd.”Yahtzee spelen in je eentje!” ; Saai!!’

En dan ging ik dus op avontuur. Om de goden de gelegenheid te geven mij met iets groots en meeslepends te verrassen. Ik bedacht dan zo goed mogelijk niet waar ik heen zou gaan op mijn fiets of step. Dat is nog best moeilijk, maar ik kon het goed, en nog steeds. Zodra ik bedenk dat ik linksaf wil gaan, ga ik gauw de andere kant uit. Net zo lang totdat de impuls om een richting in te slaan ergens anders vandaan komt dan uit mijn hoofd. Denken is zinloos en dodelijk vermoeiend, vooral wanneer je het, zoals ik, erg goed kunt. Je kunt namelijk alleen maar dingen bedenken die je al weet en op die manier betreed je, al denkende, als een muis in een tredmolen steeds weer gebaande paden. Daar komt nog bij dat ik een groot vertrouwen heb in de voorzienigheid. Groot mysterie. Wakan Tanka. God, als je wilt. De schepper of schepster heeft de hele natuur zo wonderwel subliem in elkaar gezet, daar kan ik met mijn denkhoofd niet aan tippen.

Vandaar dus die gemakkelijke overgave. Als kind ging ik op de step, als tiener liftend en tegenwoordig met mijn eigen auto. Nog altijd vol verwachting en nieuwsgierigheid naar wat het leven nu weer voor leuks voor mij in petto heeft. En toch werkt het niet helemaal. Het Ene Ondeelbare wil best precies de juiste uitdagingen op mijn pad strooien, maar dan moet ik wel eerst zelf een focus hebben. Zonder dat weet onze lieve beer ook niet wat ie moet doen. Dan wordt het steeds later en rij ik nog steeds op kleine landweggetjes in een provincie waar ik de weg niet ken. Met zorgen over een slaapplek en water en geen W.C.papier. Uiteindelijk komt er altijd weer een einde aan de nacht en dan weet ik het weer : ik ga naar huis, poes aaien, bijslapen. Licht verwonderd over dat het wéér niet gebeurd is : de grote liefde tegengekomen, een gastrol in goede tijden aangeboden gekregen of het perfecte huis gevonden. En dan realiseer ik mij dat ik toch een plan had. Alsof het Nirwana niet zou weten wat goed is voor mij. Ik ga gewoon lekker naar huis, zet een muziekje op en zoek mijn potloden. Of de dobbelstenen.

Share and Enjoy:
  • StumbleUpon
  • Facebook
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • RSS

One thought on “Onderweg

Leave a Reply