Fee

“Nee Fee! De laatste hap komt nu naar jou toe. Nee!! Wat zég ik nou, geen patat meer voor jou. Schiet op. Neem deze hap. Nog één slok. Nee. Nu is het klaar. Wat zeg ik nou? Je bent nu klaar Fee!” Bij elke one-liner van de moeder gaat het kleine, donkere meisje wat verder onderuit hangen. Met haar mond mikt ze op het rietje dat uit de geinige beker steekt, maar haar moeder is haar voor. “Rechtop zitten Fee, je hebt wat in je mond.” en ze rukt de beker weg.

Het lijkt erop dat alles op tafel wat Fee lekker vindt verboden terrein voor haar is, maar waarom staat het er dan? Ik vraag het mij met haar af. Het kind blijft bewonderenswaardig kalm. Behoorlijk indrukwekkend, aangezien ze roodverhit in de zon op een terras bij een soort kinderparadijs zit, met patatjes dus, iets lekkers in die beker, alweer een hap nare sla die als garnituur heeft gediend en dan die pinnige moeder. Er is een vriendin bij de moeder met wie ze (de moeder, niet Fee) tussen het snauwen door een conversatie voert op de vriendelijke toon die blijkbaar is voorbehouden aan volwassenen.

Op de glijbaan van het speeltuintje voor de deur zoeft keer op keer een dikkig roze jongetje naar beneden. Op het springkussen zijn 3 kinderen. Het is een groot bobbelig kussen in veel kleuren en er is een klein deurtje voor zodat alleen kinderen erop kunnen. Grote lummels kunnen er niet door. De drie springers hebben zulke rode hoofden dat ik vrees voor een ontploffing. De verhitte kopjes komen telkens even boven de rand van de omheining rond het kussen uit. Het geheel oefent een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit op iedereen onder de 10, ook op Fee. Maar Fee mag niet.

Dan gaat de moeder pinnen. “Even mijn slippertjes halen” fluistert Fee tegen de vriendin van mama, en krijgt toestemming. Fee weet wanneer ze gewonnen heeft en schrijdt als een kleine koningin naar het begerenswaardige kussen. De slippertjes negeert ze, en ze duikt zonder achterom te kijken op het verende kinderparadijs. De moeder is vergeten. Haar “Kom nu! Wij gaan weg hoor Fee!!” wordt niet meer gehoord. Met een gelukzalige glimlach en vliegende vlechtjes boink-boinkt Fee mee met de anderen in het springparadijs. Laat mama maar eventjes wachten.

Share and Enjoy:
  • StumbleUpon
  • Facebook
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • RSS

Leave a Reply