Mijn dorp

Van mijn dorp heeft haast niemand ooit gehoord. Alleen Toch, want die was er laatst. Maar Toch telt niet mee, want hij is een troubadour. En troubaboeren komen overal. In tegenstelling tot gewone boeren, want die blijven meestal waar ze zijn. Zeker in mijn dorp, want we kunnen met elkaar al een maand of wat ons dorp niet meer uit.

Dat komt zo : de straat die mijn dorp met de rest van de wereld verbindt krijgt nieuwe buizen en kabels. Daartoe moest de straat stuk, zodat ze er met allerlei jongensspeelgoed in het zand kunnen scheppen. En daar vinden ze van alles! Oude bommen, Romeinse potscherven en stukken van de vorige buizen en kabels. Bij iedere vondst ligt het werk stil, want dan moet er eerst een commissie in het leven worden geroepen die gaat vergaderen over het wat te doen met de vondst. Democratisch!

Ondertussen is de verbinding met de buitenwereld provisorisch omgelegd door een modderige boomgaard met een steil glad stukje aan het eind. Vlak voor de verbinding met de dijk is een gebouwtje dat het zicht op het aanstormende verkeer ontneemt. Een kundige beheersing van de hellingproef is hier vereist, maar zelfs als je daar erg goed in bent (ik ben dat niet) is het een kamikaze-onderneming. Er zit steevast een bumperklever pal achter je, en van de andere kant wil er iemand snel even voor, daar naar beneden. Menigeen schiet dan ook maar ‘op hoop van zegen’ dat dijkje op.

Moet je trouwens ook mee uitkijken, met dat ‘snel even’. De tot doorvoerroute gepromoveerde boomgaard is aan beide zijden voorzien van een reflecterend geel bord met daarop de tekst : “Als U hier te hard rijdt, wordt de weg afgesloten.” Ik kende een dergelijk verkeersbord niet, maar wij hebben het. Het klinkt als een heus dreigement. Wanneer het te hard is en wie de weg gaat afsluiten staat er niet bij, maar de boer zelf acht ik ertoe in staat.

Op deze wijze kunnen blikschade en bekvechten niet uitblijven, en zo is de sfeer hier in het dorp geregeld om te snijden. De buurtsuper is een soort praathuis geworden, waar de ramen bollen van de binnen geuite boosaardigheden over elkaar. Wie er nu nietsvermoedend binnen holt voor nog net even een pak suiker moet eerst het gramschap van de bevolking aanhoren En het juiste terugzeggen. Wat nog niet meevalt, want wat is het juiste, gezien de omstandigheden?

Ik overweeg de aanschaf van een helikopter en/of een leuke vent die ergens anders woont.

Share and Enjoy:
  • StumbleUpon
  • Facebook
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • RSS

Leave a Reply